İki Çocuk, Bir Yurt: Gurbetin Sancıları ve Çaresizlik

Adamın başında şiddetli bir iz vardı. Kavganın başına bir mühimmat parçası batmış; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. İsmi Nasır’dı. Savaş ortamında ağır izler almış mültecilerin şifa gören Danca tesisinde uzun süre tedavi devam ediyordu. Sağ kolu hareket ettiremiyor, tokalaşırken sol elini kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Gözümle gördüm oğlu Rahman’ı okula götürüp getirirken buldum. Çeşitli günler elime birçok kalem, silgi, cetvel bırakıyordu. Rahman’ın okuldan eve götürdüğü kırtasiye ürünleri sahiplerinin alması bekleniyordu okulun önüne sunu ediyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocukların farklı bir hikayesi vardı. Bazı çocuklar savaşın etkisini şiddetle yüzleşememiş ailelerinden geliyordu. Sürekli çatışıyordu. Günlerimizi “Yapmayın sakın!” demekle kekemelikle.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman başlangıç seviyesine hazırlık sınıfına başlamıştı. Okul ve evde ve aile ortamında zorlanıyordu.

Görevli pedagogu çabalar tesir etmedi. İdare, durumu değerlendirmek amacıyla Rahman’ın ailesini daveti yapmayı kararlaştırdı.

Bütün aile hepsi bir arada geldiler. Hepsi birden birlikte evde yaşıyorlarmış. Aile büyüğü birlikte toplantı salonuna girer girmez, Rahman ayağa kalktı, “Muallim!” bağırdı bir adım atarak dede ve ninesinin ellerini öpmeye ilk kez yaptı.

Kış aylarında ben, çorap giymiştim. Dede çorapsız gelmişti. Ceketin altına giydiği beyaz entarisini bileğe dek uzanan giydi. Annem ve nine kapalıydı. Okuldaki durumunu ifade etmeye başladığımız zaman, Rahman çok koptu. Hıçkıra hıçkıra başladı. O çocuk psikolojisi karanlık gizem anlamaya çalışıyorduk.

Baba, oğlu bazı zamanlar evden uzaklaştığını, güvenlik güçleri tarafından bulundu söyledi. Anne ise, açıklayarak “Hala gözleri haklı olarak yatarken gece saatlerinde işemeye!” söyledi. Rahman mahçup odadan ayrılmak ne yapacağını bilmedi. Konuyu fazla uzatmadık.

Toplantıda ailenin de destekleriyle Rahman’ın birkaç danışmana yapılmasına karar verildi. Okul saatlerinde Rahman’la özel ve işbirliği görevi görev verildi.

İlerleyen zamanlarda o çocuk koridorda koşarken kapıya vurdu. Bir şey olmadı ama canı yandı, uzun yoğun üzüldü. Onu teselli etmek için elinden tutarak kütüphane götürdüm. Onun önüne beyaz kağıt bir kalemler koydum. Bir kitap seçtim, bir kitap aldı okuyor görerek uzak dan onu sessizce> izledim. O çocuk, farklı renklerde küçük kalemlerle bir karalarken beni dikkat etmemiş kendi halinde konuşuyordu. Daha sonra kağıt alırken bana koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. Çocuklar Çok yorgun, dinlenmek istiyor, istemiyor gitmek. Arkadaşları onu ima ediyor!” dedi. O yıl yeni bir okulda çalışmaya. Rahman’ı unuttum.

Yoldayken Nasır’la buluştum. Bana tanıdı, “Öğretmen!” diyerek elime sarılmaya çalıştı. Rahman’ı sorarken, yüzü ve sinirlendi; bana söylemedi. Oğul sonraki gelişen birçok Suç olaylara sorumsuzca yetkililer kayda geçmiş. Ailesi tarafından alınarak sorunlu yetiskinlerin bakıldığı bir tane kurtarma merkezine yerleştirilmiş. Tüm gayretlerimize karşılık o çocuğu kurtaramayan olduk.